Elke dag leveren duizenden Tilburgers weer vrijwillig hun bijdrage om Tilburg een nog betere en socialere stad te maken. Een stad waarin het prettig en veilig wonen is. Een stad waarin oog is voor een ander en waarin vertrouwen in elkaar centraal staat. Juist deze ‘anonieme’ vrijwilligers maken Tilburg. De PvdA Tilburg wil haar waardering tonen voor deze onbekende Tilburgers en neemt daartoe, in het licht van het Europese jaar van de vrijwilliger, het initiatief om aan het eind van elke maand een Tilburgse vrijwilliger in het zonnetje te zetten en aan te wijzen als vrijwilliger van die voorgaande maand. Vanwege de zomervakantie zal de vrijwilliger van de maand juli, augustus en september alledrie in oktober bekend worden. De Tilburger van de maand zet zich belangeloos in voor de maatschappij en is geen lid van de PvdA. De inwoners van Tilburg verkiezen aan het eind van 2011 zijn of haar Tilburger van het jaar.
Vrijwilliger van de maand juli: Els Bruëns
In Tunesië wordt ze ook wel Madame Caroussa genoemd. Ze is een graag geziene gast in Tunesië. Vrij vertaald betekent Madame Caroussa Mevrouw Karretje. Een bijnaam die ze meer dan 25 jaar geleden kreeg. Meer dan 25 getuigschriften aan de wand van haar kantoor, afkomstig van verschillende charitatieve instanties en lagen van het Tunesisch bestuur, maken duidelijk dat deze Tilburgse een lange staat van dienst heeft. Ik wist vooraf wel dat mevr. Bruëns goederen inzamelde, maar niet waarvoor en op welke schaal ze dat deed.
Op zoek naar de volgende vrijwilliger van de maand wees een oplettende Tilburger me op een buurtbewoonster die constant in de weer was met goederen. Volgens betrokkene zamelde ze goederen in voor het buitenland. Wat de precieze bestemming was en waarvoor de goederen werden gebruikt werd niet geheel duidelijk. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, maar ik zou er binnenkort achter komen. Niet veel later na het inplannen van het interview belde mevr. Bruëns me terug met de vraag of we onze afspraak konden verzetten. “De vrachtwagen van Maes Transport komt dan en dan zijn we druk bezig met laden”.
Mooi dacht ik, een gelegenheid om te zien wat er echt gebeurd. Toen ik op woensdagmiddag aan kwam rijden, meneer Jacobs was helaas verhinderd, zag ik dat mevr. Bruëns en de vrijwilligers Antoon, Mohammed, Mustafa en Jan al aardig hadden doorgewerkt. De trailer zat al bijna vol met allerhande goederen. “Dit gaat vandaag richting Marseille en van daar uit met de boot naar Tunis. Dit is alweer de zesde trailer die dit jaar die kant op gaat”. Antoon helpt mevr. Bruëns al vanaf de start. Ze hadden elkaar toevallig op straat ontmoet. “Zomaar een praatje maken en jaren later sta je samen nog steeds goederen in te zamelen en in te laden”. Hoe de andere vrijwilligers erbij waren gekomen om te helpen? “Nou, gewoon door mevr. Bruëns gevraagd en blijven hangen”.
Els Bruëns is de oprichtster van Stichting Tunesië Communicatie. De stichting zet zich in voor gehandicapten en armen in Tunesië. De stichting biedt hulp aan scholen, instanties, projecten en particulieren. Jaarlijks gaan er ongeveer 10 vrachtwagens met hulpgoederen richting Tunesië. De goederen worden toevertrouwd aan instanties die op een eerlijke manier de verdeling verwezenlijken. Mevrouw Bruëns is drie tot vier keer per jaar aanwezig bij de verdeling. Ze bezoekt dan de samenwerkende organisaties, in iedergeval een paar keer, en wisselt dan gedachten uit met de leiding over de verdere aanpak.
Haar werkzaamheden doet ze vanuit haar kantoor in haar woning aan de Koestraat. Daar laat ze me ook zien hoe het allemaal begonnen is en hoe zich dat heeft ontwikkeld. Mevrouw Bruëns neemt me aan de hand van het fotoboek mee vanaf het eerste artikel in het Stadsnieuw “Schreeuw om rolstoelen voor Tunesië” tot het verslag van het 25 jarig jubileumfeest in februari van dit jaar in het Midi theater.
Het begon allemaal met een vakantie naar Tunesië met haar twee dochters. Een vakantie die een grote impact op haar leven zou hebben. Op de vraag “Waardoor bent u dit vrijwilligerswerk gaan doen?” kwam een aangrijpend en persoonlijk verhaal. Haar persoonlijke betrokkenheid om mensen in Tunesië te helpen wordt temeer duidelijk aan het begin van de DVD die de stichting ter ere van haar 25 jarig bestaan heeft uitgebracht. De film begint met een opname waarin mevrouw Bruëns het graf van haar dochter verzorgd. “Je weet nog Fabiola dat we in Tunesië waren en toen passeerden we een man in een rolstoel in de hoofdstraat van Sousse. Die zat ook in een rolstoel. En nu Fabiola zijn we bezig met het maken van een film. Een film over het werk van Stichting Tunesië communicatie. Want de stichting bestaat nu al 25 jaar. 25 jaar is Tunesië Communicatie nu al bezig met het geven van rolstoelen aan invalide mensen. En jij bent daar de aanleiding van geweest…. ”
Mevrouw Karretje woont twee straten bij me vandaan. Ze heeft een garagebox bij mij in de staat. Heb haar wel eens bezig gezien in haar garagebox in het voorbijlopen, maar nooit beseft waarom ze altijd haar garagebox vol met spullen had staan. Wat ik ook niet had opgemerkt is de schaal waarop ze mensen helpt en wat dat dan vervolgens betekent voor diegene in die rolstoel. Ik vind het bijzonder dat mevrouw Bruëns al zo lang de arme en gehandicapte mensen in Tunesië helpt. Mocht u bij het inladen nog een handje nodig hebben, dan kunt u een beroep op me doen!